نوین بوک فروشگاه اینترنتی عرضه کتب حقوقی وارد شوید ثبت نام کنید

اقامتگاه

1398-02-25

اقامتگاه

اقامتگاه:

اقامتگاه رابطه‌اي مادي و حقوقي است كه ميان اشخاص و حوزه معيني از قلمرو صلاحيت يك دولت برقرار مي‌شود و به موجب آن شخص بدون آنكه تبعه يك دولت محسوب شود از ساكنين و متعلقين مربوط به حوزه صلاحيت آن دولت محسوب مي‌شود بنابراين اقامتگاه:

              يك رابطه مادي است

              يك رابطه حقوقي است

              داراي برخي خصائص سياسي است

              قائم‌مقام تابعيت است.

فوائد عملي كسب اقامتگاه:

ـ در مورد احوال شخصيه: در بسياري از كشورها قانون حاكم بر احوال شخصيه افراد قانون اقامتگاه آن‌ها است.

ـ در مورد تعيين صلاحيت دادگاه‌ها

ـ در مورد تعيين قانون صلاحيتدار

ـ از لحاظ تمتع از حقوق يا انجام تكاليفي كه بستگي به اقامتگاه دارند: مثل تعهد به پرداخت ماليات.


اصول و مباني اقامتگاه:

ـ هر شخصي بايد اقامتگاه معين داشته باشد.

ـ هيچ شخصي نبايد بيش از يك اقامتگاه داشته باشد.

ـ اقامتگاه يك امر هميشگي و زوال‌ناپذير نمي‌باشد.


اقامتگاه در حقوق ايران:

به موجب ماده 1002 قانون مدني ايران: اقامتگاه هر شخص عبارت از محلي است كه شخص در آنجا سكونت داشته و مركز مهم امور او اقامتگاه محسوب مي‌شود.

تعريف مذكور كه مربوط به اقامتگاه داخلي يا مدني است و از آنجا كه در مجموعه قوانين و مقررات ايران تعريفي از اقامتگاه بين‌المللي اشخاص به عمل نيامده لذا از همين تعريف براي تشخيص اقامتگاه نيز استفاده مي‌كنيم.

انواع اقامتگاه به موجب قوانين ايران:

ـ اقامتگاه اختياري: ماده 1002 قانون مدني

ـ اقامتگاه قراردادي: ماده 1010 قانون مدني

ـ اقامتگاه تبعي يا قانوني: ماده 1005 قانون مدني در مورد اقامتگاه زن شوهردار؛ ماده 1006 قانون مدني در مورد افراد صغير و محجور؛ ماده 1007 قانون مدني در مورد مأمورين دولتي؛ ماده 1008 قانون مدني در مورد افراد نظامي؛ ماده 1009 قانون مدني در مورد كارگر و خدمتكار.

ـ اقامتگاه اصلي: اين اقامتگاه در قانون مدني ايران بيان نگرديده است و براساس مقايسه‌اي كه بين تابعيت و اقامتگاه صورت مي‌گيرد آن را همانند تابعيت اصلي مي‌دانند.

منبع خبر : نکات آزمونی